Chegaron como seguimos chegando. Fartos, tristes, porque poucas gañas de marchar había, ou igual si, pero non desta maneira, que parece que nos botan a patadas. Pero a rabia dá forza, o dicir “ata aquí”, e en vez de encollérmonos e lamentar a nosa sorte, animounos a apretar os dentes e tirar para adiante. Tamén axudan as gañas de aventura que dan os vinte e tantos, todo é moito máis doado cando non nos ata nada e queremos comer o mundo.
Das novas diásporas: mozos galegos polo mundo – Praza Pública
